Dagje parlement.

Ik zal eerlijk zijn, ik kneep hem wel even. Toen de stenen en stokken over mijn hoofd heenvlogen. Afgelopen dinsdag was ik dus even wezen kijken bij het Indonesische parlement. Op dat moment waren ze bezig de ‘bailout’ van de Bank Century te bespreken. De steun aan die bank wordt door veel mensen als onverantwoordelijk en illegaal beschouwd. De partij van de zittende president Susilo Bambang Yudhoyono is het daar uiteraard niet mee eens, en dit leidde tot de nodige emotionele situaties.

Ook buiten het parlement liepen de spanningen hoog op, de bijeengekomen demonstranten eisten buiten de poorten van het parlement het aftreden van de voor de ‘bailout’  verantwoordelijke personen.

Zie hieronder het ruwe filmpje voor wat sfeer

Voorbereidingen.

Het idee dat ik me moest voorbereiden op een junior buitenlandcorrespondentschap van vier maanden was vrij abstract. Er was geen idee waar ik moest beginnen. Althans niet bij mij. Nou las ik al werk van Ryszard Kapuscinski, Robert Fisk, Bram Vermeulen en zelfs Joris Luyendijk. Allen spraken zij over hun eigen wereld, in een eigen tijd, in een gebied dat van hun was. Al lezend vroeg ik me vaak af of ik ooit zo’n persoonlijke band zou kunnen krijgen. Ik en gebied A. Of B.

Tijdens de sollicitatie voor de master Journalistiek en Media, had ik het besluit genomen om voor een stage in Indonesië te gaan. De waaroms waren simpel. Ik kan er over een lokaal netwerk beschikken, spreek enigszins de taal en heb vanuit mijn afkomst al een goede kennis van de cultuur en gebruiken. Daarnaast is Indonesië recent bestempeld als een van de nieuwe Bric-landen, wat aangeeft dat er naast tsunami’s, aardbevingen en aanslagen genoeg speelt om over te berichten.

Ik las in een van de september issues van The Economist, gretig de Indonesia-special, en maakte veel aantekeningen. Ik legde contact met de NRC- en Volkskrantcorrespondenten in Indonesië, en vroeg hun of ik mocht komen. Uiteindelijk werd het dus de Volkskrant. Ik ga vier maanden lang Michel Maas ondersteunen in zijn werk, zelf korte videoreportages maken voor Volkskrant TV, maar vooral dichtbij het vuur zijn.

Het vuur waar ik over las in de boeken van mijn helden. Het vuur waar ik recent nog over sprak met een van mijn helden van de Groene Amsterdammer. Onder het genot van bier vertelde hij mij over zijn belevenissen in Kosovo, Afghanistan en Darfur. Over de adrenalinekick, de risico’s en het terugkomen. Maar bovenal vertelde hij over de voorbereidingen. Want wat doe je nu wanneer je aankomt in een land wat nog niet van jou is? Een land waar je al wel over gelezen hebt maar nog niet hebt geschreven?

Ik las Ananta Toer, Fabricius, Lonely Planets, en zelfs Wikipedia’s. Maar hoeveel moet ik lezen? Wanneer is dat genoeg? Ik heb geen idee. Ondertussen heb ik bijna geen tijd meer en moet ik maar gewoon gaan beginnen met schrijven ervaren. We zullen zien.