Ontmoetingen.

Eerder dan gepland vond vandaag de eerste ontmoeting plaats met Michel. Eigenlijk hadden we rond etenstijd afgesproken, maar om 7.45 kreeg ik een sms of ik er wellicht ook om 10.00 kon zijn. Gelukkig sta ik vroeg op, dus dat was geen probleem. Hoewel ik met Google Maps geschat had dat het slechts 15 a 20 minuten rijden was, bleek het in de praktijk toch ruim 40 minuten te zijn. En dat nog op de motor. Dek, die mij op zijn motor overal naartoe rijdt, kent de talloze wegen van Jakarta als geen ander, waardoor we gelukkig nooit verdwalen. Met de auto zou het waarschijnlijk twee keer zo lang duren. De files in Jakarta zijn een permanent probleem en van goed openbaar vervoer is nauwelijks sprake. Achterop een motor is daarom een prima middel om van de ene kant naar de andere te geraken. De afstanden zijn sowieso erg groot in Jakarta, vandaag moest ik naar 3 locaties en dat heeft me bij elkaar ruim 2 uur op de motor gekost.

Hoewel ik van Michel enigszins de tijd heb gekregen om te acclimatiseren wil ik toch zo snel mogelijk gaan beginnen met alles. Zo ben ik vandaag maar gelijk meegegaan met zijn assistent die een voorgesprek had met de leider van het comité voor bescherming van straatkinderen: Pa Arist. In Jakarta zijn ze momenteel namelijk in de ban van ‘Babe’ Bayquni. Een pedofiel en kindermoordenaar die vanaf 1995 tenminste 14 straatkinderen zou hebben vermoord. Maar niet alleen vermoord, hij zou ze na hun dood ook nog verkracht hebben om ze uiteindelijk in vier stukken te hakken. Dergelijke details zijn overigens doodnormaal om te vermelden in de Indonesische kranten. Het grote aantal straatkinderen in en rond Jakarta is al jarenlang een groot probleem, maar dit incident heeft ervoor gezorgd dat de overheid versneld allerlei maatregelen is gaan bedenken om tot een oplossing te komen. En, geloof het of niet, maar de overheid wilde in eerste instantie alle straatkinderen in Jakarta oppakken om van elk kind de anus te controleren. Zo kon men namelijk zien of zij soms ook seksueel waren misbruikt. Dit is dus het land waar ik sinds een aantal dagen in verblijf.

Gelukkig was hier meteen al veel kritiek op, zodat de voorgenomen maatregel vooralsnog niet doorgaat. Pa Arist was een van de mensen die tegen was. Michel’s assistent, zelf Indonesisch, voerde het voorgesprek met hem en ik luisterde aandachtig mee. Hoewel het tempo waarop gesproken werd voor mij iets te hoog lag om alles te begrijpen, begreep ik wel de ernst van de situatie. Niet alleen worden straatkinderen hier slachtoffer van kindermoordenaars en pedofielen, maar ook van de georganiseerde misdaad. Zo zijn er sterke aanwijzingen dat straatkinderen gebruikt worden voor de illegale handel in organen. Ook bedelscenario’s zoals te zien waren in Slumdog Millionaire spelen zich hier af. Al met al een behoorlijk deprimerende gedachte die ik bij het zien van al die straatkinderen achterop de motor maar niet los kon laten. Dan is 40 minuten ineens erg lang.