Zoete broodjes bakken met mijn chauffeur.

Hij had de route aan het begin van de avond al helemaal uitgestippeld maar wilde het niet verklappen. Een halve kop groter en 2 jaar ouder is hij. Net als zijn vader was hij ook lange tijd actief bij de GAM, de separatisten van Aceh. Terwijl zijn vader werd gedood door het Indonesische leger, zorgde hij vanuit Maleisië voor de aanvoer van kalashinikovs. De strijd ging door. Bewijs van zijn tijd in Maleisië heeft hij niet meer. De tsunami heeft in 2004, vlak voor het vredesverdrag van Helsinki, alles meegenomen.

We waren bij de laatste stop van de route die hij had uitgestippeld. Het was al één uur geweest en ik was erg moe. Langzaam vouwde ik het bananenblad open en nam een hap van de zoete ubi. Zijn moeder had de koek gemaakt en keek zichtbaar voldaan toen ik aan mijn tweede begon. Ik zat met hem op de grond op een oud versleten Arabisch tapijt in een huis wat ik half af zou noemen. De muren waren slechts ten dele geverfd en de houten deur was al aan het rotten. Toch was dit donorhuis niet ouder dan vier jaar. ‘Islamic Relief…GOOD’, wees hij naar de sticker. Zijn moeder was er ook blij mee. Hij vroeg me wat ik van zijn tour vond. Had ik een goed beeld gekregen van het nachtleven van Aceh? Daar moest ik even over nadenken.

Terug naar het begin van de avond. De eerste plek die we aan deden was een plein recht tegenover de grote Moskee van Banda. We parkeerden de bedjak iets verderop en liepen erheen. Naarmate we dichterbij de uitbundige menigte kwamen wist ik het zeker: uit een onzuivere ghettoblaster kwam keiharde hiphopmuziek. Op de ruis van de beats lieten de jongeren zien over behoorlijke breakdance skills te beschikken. Ik raak nieuwsgierig en met ze aan de praat. Ze breakdancen nu sinds een jaar of twee en zijn autodidact. Door video’s van voornamelijk Koreaanse breakdancers van het internet te downloaden en hun moves te kopiëren hebben ze het zichzelf weten te leren. Om klokslag twaalf uur klinken de fluitjes van de politie, iedereen weet nu dat de tijd is gekomen om te stoppen. Het plein is binnen no time leeg en wij gaan naar onze volgende stop.

Onderweg naar de stranden van Lhok Nga komen we wederom een aantal keer wachtende politie tegen. Doordat er door de NGO’s nieuwe asfaltwegen zijn gelegd, is er een enorme stijging van het aantal illegale straatraces hier. De aanwezige politie moet er voor zorgen dat deze niet plaatsvinden. Bij de kust aangekomen zien we hoeren maar geen politie. ‘Maar ze weten wel dat ze hier zijn’, zegt hij over de politie.

We rijden verder en kijken naar de zee die in het donker lastig te onderscheiden is van het strand. De typische zeebries die door mijn haar gaat is fijn. Ik zie nog net de contouren van de berg waar hij naar wijst. Daar is dus een wietplantage. Niet dat het verbouwd of gebruikt mag worden hier. Al helemaal niet nu met de sharia. Maar een deel van de traditionele gerechten wordt hier nou eenmaal met ‘the seed of rasta’ bereid en daarom oogluikend toegestaan.

Onderweg naar de daklozen van Banda vraagt hij of ik hem voorlopig niet meer dagelijks wil betalen voor zijn werkzaamheden als chauffeur. Mijn eerste gedachte is dat ik het niet goed heb verstaan. Maar hij meent het echt. De komende dagen mag ik zijn dagloon (zo’n 20 euro) opsparen als een soort van bank. En dan op de laatste dag mag ik hem het hele bedrag in een keer uitbetalen, zodat hij zijn motor kan laten repareren.

‘Maar wat doe je dan elke dag van al het geld?’, vraag ik hem. 20 Euro per dag is immers een redelijk loon waar een seniorjournalist hier in Aceh nog niet eens aan zit. Ik mag het niet tegen zijn vrouw zeggen, maar de afgelopen dagen heeft hij alles vergokt. ‘Vergokt? Dat is hier toch illegaal?’. Ja en daarom hadden ze ook goed uitgekeken voor de Wiha, de sharia-politie. Voor gokken kan je hier makkelijk een paar jaar celstraf krijgen.

Ondertussen zijn we aangekomen bij het busstation van Banda. Hier slapen de daklozen van Banda Aceh. Als dit ze allemaal zijn, zijn het er niet veel. Een stuk of twintig. Om verschillende redenen kunnen ze niet voorzien in hun eigen onderhoud. We spreken met een man die in zijn jeugd polio kreeg en nu nauwelijks meer kan lopen. Ik zie andere mensen op bankjes liggen die een drankprobleem lijken te hebben. Toch is er hier bij het busstation geen Bintang te bekennen.

Het is één uur geweest in Aceh. De tweede ubi is me eigenlijk iets te veel van het goede, ik ben niet zo een zoetekauwer. Gapend geef ik hem mijn antwoord: ‘ja’.

Kinderdingen.

Pagina 2 - Jakarta Globe

Bee Sting Prank Boy is Cleared
The case of a 9-year-old boy who faced years in jail for stinging his friend on the cheek with a bee came to a sensational climax when a Judge cleared him of all charges and ordered him returned to his parents, saying he was too young to be found guilty. Furious activists questioned why he was put on trial in the First place. (JG)

Dit was de begeleidende kop van bovenstaande foto. De kleine jongen die zo uitgelaten lacht, blijkt dan vooral opgelucht te zijn. Logisch als je op je 9e te horen krijgt dat je wellicht voor vijf jaar de bak in moet. En dan ook nog eens voor een kinderlijke practical joke. (Frederick dit is geen land voor jou blijkbaar). Maar wij zouden ons dan afvragen, waar wordt een negenjarig jochie in hemelsnaam gevangengezet? Simpel: in de kindergevangenis tussen zijn leeftijdsgenootjes. Die bestaan hier echt, kindergevangenissen. Het zijn geen opvoedgestichten, maar gevangenissen. Vorig jaar nog zijn er vijf schoenpoetsers in diezelfde leeftijdscategorie veroordeelt tot celstraffen omdat ze aan het gokken waren. Iets wat op Aceh volgens de Sharia verboden is.

Komend weekend ga ik als het goed is op bezoek bij een kindergevangenis in Tengarang. Ik vraag me echt af wat voor situatie ik daar ga aantreffen. Wellicht wordt dit bezoek trouwens een week uitgesteld omdat ik zondag misschien al naar Rawagede zal afreizen. Michel is namelijk bezig met een verhaal over dit dorpje waar de Nederlanders op 9 december 1947 ooit 431 mensen doodschoten. Iets wat bij ons natuurlijk nooit als oorlogsmisdaad de boeken in is gegaan, voor zover het al in de boeken staat. De reportage wordt dinsdag of woensdag gedraaid, maar zijn assistent en ik mogen dan alvast vooruit reizen om de nodige voorbereidingen te treffen. Ik hou jullie op de hoogte!