Omgevingsgeluid.

Elke keer wanneer ik voor het eerst in een andere omgeving verblijf, raak ik gefascineerd door de aanwezige geluiden. Deze fascinatie is vooral merkbaar wanneer ik mijn nachtrust probeer te pakken. Ik mag wel zeggen dat er hier in Jakarta voorlopig genoeg geluiden zijn die mij uit mijn slaap halen, dan wel houden. Allereerst is er de klok in het huis. Elk heel uur krijgt de klok het voor elkaar om het refrein van ‘O, my darling clementine’ digitaal uit te kramen. Op dezelfde kwaliteit als dat het uit een verjaardagskaart met batterij zou komen. Na het refrein, piept de klok het aantal piepjes voor het aantal uur. Zes uur is zes piepjes. Afgelopen nacht werd ik alleen om 1 en 3 uur wakker van deze uitvinding.

Naast de klok is er om 4.30 precies, de eerste adin – de islamitische oproep tot gebed. Luid maar vol met ruis roept men vanuit de nabije moskee op om te gaan bidden. De oproep gaat overigens gepaard met een compleet gebed, want afgelopen ochtend duurde dit ruim een half uur. Overbodig te vermelden dat ik  tot nu toe elke dag tegelijk met een hoop moslims wakker werd. Vanaf vijf uur rijden hier namelijk ook al de eerste grobaks – rijdende kraampjes met allerlei voedsel – rond. De meeste van hen beschikken over een megafoon. Zo schroomt de roti-man (roti is brood) er niet voor om zijn waar te verkondigen middels een do-re-mi-fa toonladder gevolgd door de kreet: ‘Roti-Roti!’

Maargoed, half vijf opstaan is eigenlijk niet zo’n probleem aangezien ik er ook al tegen half elf in lig. De ochtend begin ik meestal met wat te lezen en te schrijven, vervolgens ontbijt ik om half zeven met roti-roti, om tegen 7.00 onder de douche te springen. Rond die tijd is de zon al vol aan het schijnen en overheerst er voornamelijk nog het geluid van mijn roterende plafondventilator.