Korruptie.

De druk die ik las kende de korruptie met een k. Niet met een c. De druk die ik las viel bijna uit elkaar. Elke bladzij die ik omsloeg viel uit de binding. De druk die ik las kwam uit het begin van de jaren tachtig. Het verhaal uit de jaren vijftig. De druk die ik voelde was om het boek heel te houden. Het was niet van mij. Was het al zo vaak gelezen?

Het is zo vaak geschreven. Dat weet ik wel. Corruptie, vroeger ook wel korruptie. In Indonesië nog steeds als korruptie. Dat mag met een grote K, want de kranten staan er vol van. Ik word er moe van. Dag in dag uit lees ik erover. Korruptie. In een land waar alles zich afspeelt onder de definitie van dit woord, kunnen kranten weinig anders dan daar continu over berichten. Het maakt de kranten hier soms, saai, eenzijdig, voorspelbaar maar eigenlijk vooral meelijwekkend. Want.

50 jaar nadat Pramoedya Ananta Toer, beschreef hoe een arme ambtenaar zijn kinderen naar een goede school wilde sturen en zo dus wel corruptie moest plegen; 50 jaar later, lezen we nog steeds hetzelfde. 50 jaar later wordt nog steeds de ene na de andere politicus opgepakt. 50 jaar later vallen de pagina’s niet meer uit de krant. Ik wil het niet meer lezen.

Change is going to hit us again.

Voor de mensen die het nog niet wisten: Obama en zijn familie komen half maart naar Indonesië. Groot nieuws! De kranten staan er nu al vol van. Zo vielen de inkomsten uit het toerisme in 2009 enigszins tegen, maar verwacht het ministerie dat dit in 2010 helemaal goed gaat komen door de Obama-boost. En ook is Obama hier voor de nieuwe brug. De VS en Indonesië samen. Samen gaan ze strijden voor een groenere wereld en minder terrorisme. Ik ben benieuwd, want tot op heden heb ik nog geen gescheiden afvalbak hier gezien in Jakarta. Verderop in de krant stond nog een mooi stuk over de beveiliging van Obama. Aan het woord was een generaal (op generaals zijn ze hier nog steeds een soort van dol) en die nam het uiteraard serieus op. Obama zal worden beveiligd door niets minder dan het TNI, het Indonesisch leger. Obama is namelijk, zo zei de generaal, ‘a very very important person’. VVIP. Ik had er nog nooit van gehoord, maar misschien bestonden dergelijke personen ook niet voor Obama. Barack Hussein Obama is immers ook een beetje een van de Indonesiërs. Zo woonde hij hier in zijn jeugd vier jaar en was zijn moeder een fervent Batik-verzamelaar. Dat zijn ze hier nog altijd niet vergeten. Tja, je bent VVIP of niet.

Over persaccreditaties wordt trouwens ook al druk onderhandeld. Als stagiair maak ik tussen alle aanvragen van de grote wereldpers natuurlijk weinig kans, maar ik ga in ieder geval mijn best doen er zo dicht mogelijk bij in de buurt te komen. En wie weet, Indonesië blijft immers het land van de corruptie, haha.