Modern times.

De religies hadden het er maar druk mee afgelopen zondag. 14 oktober 2010. In de periode voorafgaand aan deze heugelijke dag hadden de kranten er al vol van gestaan. Gong xi fa cai! Gelukkig Chinees Nieuwjaar. Er werd het nodige georganiseerd. Door heel Jakarta waren er  feesten, bijeenkomsten maar bovenal diners in sjieke restaurants. Dan waren er nog de protestantse en katholieke kerken, die gewoon hun dienst hielden. En er was Valentijn uiteraard. Valentijn. Overal waren valentijnsdiners, valentijnwinkels, valentijnacties en zelfs valentijntelevisieuitzendingen. Alles voor het geloof in commercie.

Chinees Nieuwjaar is rood.

Eigenlijk ging het vrij goed samen, op de warme zondag in februari. De overheersende kleur van het Chinese Nieuwjaar is rood. Van Valentijn ook. Zodoende zag ik nog nooit zoveel rood. Marco Borsato zou er trots op geweest zijn.
Over Borsato en rood gesproken, er waren de nodige rode enveloppen met geld aan de geldbomen. Een traditie die door de Chinezen door de jaren heen stug is volgehouden. De bomen waar de enveloppen aan hangen zijn inmiddels, uit praktische overwegingen, wel vervaardigd uit plastic en nylon.

De kerkdienst die ik die zondag bijwoonde kende ook opvallend veel rooduitgedoste bezoekers. In de kerk gaven zij te kennen er stiekem een andere jaartelling op na te houden. Iets waar overigens niemand op tegen leek te hebben. Het enige wat de dominee vroeg voor ze aan haar preek begon: “gelieve uw mobiel tijdens de dienst op trilfunctie, of helemaal uit te zetten.”

Dagje vrij.

Vandaag heb ik mijn eerste dagje vrij sinds ik hier ben. In Jakarta. Ik had al vrij snel besloten om me naar een van de grote malls hier te laten brengen. Want hoewel ik totaal niet gelukkig word van de atmosfeer, is het wel erg praktisch. Zo zit ik hier nu in de Starbucks – ik weet het, niet mijn favoriete koffietent – aan de espresso. Met redelijk snel wireless internet, waardoor ik nu voor het eerst sinds ik hier ben vanaf mijn eigen laptop kan op het net kan. Dat is vooral erg fijn omdat de meeste internetcafés in Jakarta over meer virussen dan computers lijken te beschikken. Gevolg is dat internet niet vooruit te branden is en sites die ook maar een beetje flash-elementen hebben haast niet toegankelijk zijn. Video’s uploaden is bijvoorbeeld haast onmogelijk vanaf de internetcafés waar ik zat.

Maar nu niet. Terwijl ik dit schrijf laad ik vrij simpel een aantal video’s op naar YouTube. Fijn dus. Verder is het handig omdat ik hier de engelstalige Indonesische kranten kan kopen, en er een hoop boek- en cdwinkels zijn. Sinds mijn aankomst ben ik namelijk al opzoek naar een Indonesische film die ooit hoge ogen gooide op het IFFR.  Babi Buta Yang Ingin Terbang. Wat zoveel betekent als: Het blinde varken dat graag wil vliegen. Het is een kleinere, ongewone Indonesische productie die hier in de bioscopen ook niet gedraaid heeft. En dat is te merken, want tot nu toe is de film onvindbaar. De meeste verkopers hebben ook nog nooit van de film gehoord en moeten zelfs lachen om de titel. Alsof ik die zelf bedacht heb. Maargoed.

Ik wilde jullie even een opvallend item uit een van de winkelsuit de mall laten zien. Geen item van de LV, Zenga of Tiffany & Co afdeling, maar eentje uit een kleiner winkeltje.

Nazi-tas

 Een winkel die overigens pal naast de Christelijke CD-winkel stond, maar dat terzijde. Toen ik er langs liep, kon ik mijn ogen niet geloven. De foto laat een rugtas zien, maar in de winkel – waar verder vooral americana kleding te koop was – kon je complete uniformen met SS-badge kopen.  De rillingen liepen me over de rug toen ik het zag hangen. Maar wat zegt het over de markt en de mensen hier? Ik weet het niet. Bij ons wordt Mein Kampf nog steeds niet verkocht, maar er zijn genoeg boekwinkels in Amsterdam te vinden die stiekem antieke edities uit de jaren 40 in Gothisch Duits verkopen. Hier verkoopt elke bekende boekhandel Indonesische vertalingen van Mein Kampf, compleet met up-to-date-backflip. Tja. Ik weet het niet. In Europa denk je altijd dat de Tweede Wereldoorlog en meer specifiek de holocaust, een universele geschiedenis is. Maar hier in Indonesië, is die gevoeligheid niet aanwezig. De Nazi Swastika koppelt men hier aan kleding van een Amerikaanse subcultuur. En dus aan commercie.