Protesten in Bangkok.

Vanaf zaterdagavond tot dinsdagochtend waren we drie dagen in Thailand om het verhaal van de heisa in Bangkok te maken. De regering zou misschien vallen, Thaksin zou terugkomen en de aangekondigde getallen waren groot. Vijftigduizend militairen tegen één miljoen demonstranten.  Groen tegen rood.

We hebben het gezien, de censuur op televisie, de enthousiaste demonstranten en de in rijen opgestelde militairen. Maar net als wij deden de roden en groenen weinig anders dan wachten. Wachten en uitzitten. Er waren optochten, protesten en troepenverplaatsingen in de hete zon. We zijn er bruin van geworden, het wachten.

Uiteindelijk namen de aantallen – die al niet zo groot waren als was beloofd – snel af. Mensen moeten weer werken en leven. Vooralsnog geen gevallen regering of slachtoffers. Wel was het erg leerzaam. Zie hieronder een van mijn dagverslagen:

Balibo – Dili 5-1

Censuur. De Australische film ‘Balibo 5’  mag officieel niet vertoond worden in Indonesië. Maar zoals dat zo vaak gaat in dit land zijn regels en beperkingen er om onder vandaan te komen. Zo werden er na het bekend maken van de ban, allerlei besloten vertoningen georganiseerd waar duizenden mensen op afkwamen. De film is ook verkrijgbaar bij de vele stalletjes waar de gekopieerde dvd’s gretig aftrek vinden. Wie weet hoeveel Indonesiërs de film inmiddels al niet gezien hebben?

Balibo 5 is een waargebeurd verhaal dat zich afspeelt in 1975 op Oost-Timor. Als de Indonesische troepen de voormalig Portugese kolonie binnenvallen zijn er vijf Australische journalisten die alles weten vast te leggen in de grensplaats Balibo. Kort daarop verdwijnen zij. Een zesde Australische journalist besluit ze vervolgens te gaan zoeken. Hij komt er uiteindelijk achter dat de vijf om het leven zijn gebracht door het Indonesische leger. Een van de journalisten wordt notabene vermoord door de dan nog zittende president Soeharto. Uiteindelijk vinden ze alle zes de dood op Timor. Vijf in Balibo en één in Dili.

De officiële reden voor het verbod op de film hier is vanwege het slechte imago dat er zou ontstaan rond de republiek. Ook zou dit, aldus de Indonesische regering, negatieve gevolgen kunnen hebben voor de handelsbetrekkingen tussen Australië en Indonesië. Niets typisch aan, als je bedenkt dat een film als Battle of Algiers jarenlang in Frankrijk verboden was. En ook in Nederland schoot Joris Ivens’ Indonesia Calling in het verkeerde keelgat. Punt blijft echter dat er zes onschuldige journalisten vermoord zijn op Timor. En dat is nou de censuur waar ik het meest mee zit.