“..and I’m back alone,
far from home .

there’s a bird outside my window,
who takes the song where he goes
and leaves it there
like a dead man’s rockin chair.”

Welnu, ik kreeg zojuist een aanleiding in mijn mailbox. Je zou namelijk bijna denken dat het enige wat ik hier deed was een weblog bijhouden. Maar niks is minder waar, of althans niet helemaal.

VK-TV heeft (eindelijk) mijn eerste twee video’s online gegooid. Op het grote www.

Nou goed, hier zijn ze dan.  Mijn eerste twee kindjes.

Straatkinderen van Jakarta

De kindergevangenis in Indonesië

De overige Zes dagen verbleef ik in Siam Reap. Van af daar bezocht ik drie dagen lang het immense tempelcomplex van Angkor. Ik zag er een keer de zonsopkomst bij Angkor Wat en twee keer de zonsondergang bij o.a. Bayon en. De schoonheid van al deze tempels, de omgeving en niet in de laatste plaats de Cambodjaanse mensen, maakte dat ik de reis met erg gemengde gevoelens heb ervaren. Zoveel goed en kwaad samen.

Nuja, ik heb van het een en ander wat beelden geschoten en hier geprobeerd een videoclip van te maken. Het nummer waar ik op gemonteerd heb, Better Days van Amos Lee, zat gek genoeg al dagen voor mijn vertrek naar Cambodja in mijn hoofd. Onbewust ben ik dus denk ik op zoek gegaan naar beelden die de tekst konden illustreren.

Zie hier het resultaat:

En daar stond de ambassadeur al met zijn vrouw, ik slikte mijn spookbeeld in en bedacht me dat ik totaal nog niet gewoon was in dit soort kringen. ‘Goede avond meneer’, zei ik terwijl ik de ambassadeur de hand schudde. ‘Goede avond’ zei de ambassadeur. Blij met zijn reactie, haalde ik opgelucht adem en liep de balzaal binnen. Ik raakte geïntimideerd. Recht tegenover de entree, aan het einde van de zaal, stond een fokkin groot portret van hare majesteit. Ze lachte naar me, en ik gaf haar een beschaafde knik. Aan het plafond hingen grote kristallen kroonluchters en overal liepen potsierlijke militaire avondkostuums rond. Daar stond ik dan tussen al die levende reputaties. Ik voelde me klein. Grote goudblonde vrouwen van 1 meter 85 op hakken, dat was al weer een tijdje geleden.

koninginnedag in het shangri-la.

Ik nam een biertje aan van een ober en besloot de voedselkraampjes aan een korte inspectie te onderwerpen. Als eerste zag ik daar de haringkar met Hollandse nieuwe, paling en kibbeling. Verderop stond een oude Indonesische man met zwartgeverfd haar een rookworst naar binnen te werken. Hij genoot zichtbaar. De luxe was ongekend in dit sjieke hotel. Rookworsten en Hollandse nieuwe, zelf werd ik er niet echt warm van. Maar net toen ik mezelf begon af te vragen wat ik hier nou eigenlijk deed, zag ik de shoarma stal. Briljant, nu zou het net zo worden als vroeger, bedacht ik mij. Fijn klemzuipen en dan aan het einde van de avond foute grappen maken en een broodje shoarma met extra knoflook bestellen. En dat op kosten van de Nederlandse zaak ook nog! Wow, er was zelfs een poffertjeskraam! Ik nam er nog een en besloot te blijven.

Toen de zaal volgestroomd was met alle landgenoten en diplomatieke relaties greep de ambassadeur de microfoon. ‘We waren hier vanavond allemaal bij elkaar..’ en ‘In Nederland is Koninginnedag een populair feest.’ hoorde ik hem zeggen. Ik verstond er weinig van, de akoestiek was niet zo best. Toch volgde er na de speech een kort applaus. Nu was het tijd voor de volksliederen. Eerst die van Indonesië, zij speelden immers thuis. Vlak voordat ons lied begon, werden er oranje handjes met daarop het eerste couplet uitgedeeld. De tekst was in Oudnederlands. Ik denk dat dit speciaal gedaan was voor de mensen die al lang weg zijn uit Nederland. En het hielp, voor even waren we allemaal basisspeler van het grote Oranje; het Wilhelmus klonk en iedereen hield zijn kaken stijf op elkaar. Toen we klaar waren met luisteren riep de ambassadeur: ‘leve de koningin’. ‘Hoera, hoera, hoera!’ reageerden wij. Het feest kon beginnen.

i heart bali

Over hoe Westerse meisjes en Japanse dames zich laten verleiden door Balinese gigolo’s in het paradijs dat Kuta heet. Bali biedt niet alleen tempels, mooie stranden en goed weer. Voor vrouwen biedt Bali tegenwoordig ook de Balinese man.

De dames in kwestie zijn het namelijk zat. De mannen van hun thuisfront zijn allemaal hetzelfde. Niet langer willen zij de Nederlandse directheid in de conversatie of de Duitse onbehouwenheid na tien bier. Ze zijn opzoek naar de man die het paradijs als zijn natuurlijke omgeving beschouwd. Één met de geschenken van het leven. Een spiritueel zongebruind stuk vlees om niet alleen de lakens maar ook een kampvuur mee te delen. Haar zoektocht was lang en zwaar, maar werd uiteindelijk beloond. Op het strand in Kuta verscheen uit het niets, een goddelijk creatuur. Alsof het de nazaat van Brama of Vishnu was. Maar voor haar is het beter, het is de Balinese hunk.

Inmiddels spreekt men op Bali al van nieuwe vorm van sekstoerisme. Japanse en Westerse vrouwen die helemaal naar het paradijs komen om daar hun diepste verlangens te laten bevredigen. Geld vragen de halfgoden overigens niet. Hooguit wat snuisterijen en bil. Eigenlijk is het niets meer dan eerlijke ruilhandel. Zij blij, hij blij zou je denken.

Over dit fenomeen is onlangs een documentaire verschenen. In Cowboy’s Paradise probeert Singaporese regisseur Virmani een antwoord te vinden op het hoe en waarom van deze goudkoorts. Uiteraard zorgt de film in Indonesië voor de nodige ophef. In een artikel, uit de Jakarta Globe van 27 April, bleek dat de politie van Bali gelijk al actie had ondernomen. Achtentwintig mannen werden op het strand van Kuta door de plaatselijke politie ondervraagd. “They were mostly dark-skinned and had great bodies,”, aldus de politiecommissaris in de krant.

Ik wilde van dit mooie verhaal uiteraard een trailer van de film plaatsen, maar de meeste die op youtube stonden zijn inmiddels verwijderd, en ook de website is sinds vanochtend offline. Dus ik heb geen idee hoelang deze het nog wel zal doen. Mocht de onderstaande trailer ook niet meer werken, dan zal ik hem vandeweek wel zelf online zetten:)